Umutlar tükendi derken..

Bu akşam Taksim'deydik. Türkiye'nin müthiş zaferini binlerce kişiyle beraber yaşadık. Tam herkes maç bitti deyip ben dahil bağıra cagıra Rüştü'ye kıza kıza dönüp yol alacakken evine doğru, Semih'in golü geldi. Ve sonrasını tahmin edebilirsiniz, hep aynı manzara. Sağımda kim, solumda kim hiç birini tanımıyorum ama o an önemli olan aynı duyguları beslemek, cünkü hepimiz sarılmıştık birbirmize, birbirimizi tanımadan hem bagırıyor, hem gülümsüyor hem de zıplıyorduk yerimizde binlerce kişi.

Sesi tahmin edebilirsiniz, kısıldı ama böyle bir geceye az bile.

Hep dedim ya, bu ülke finale yakışmaz, kupaya yakışır. Bizi sadece kupa paklar, finale gidip elenmek daha büyük üzüntü verir.

Muhteşem bir gündü, onlarca fotoğraf ile ölümsüzleştirdim zaten. İnsanlarla iç içe olmak daha bir mutlu ediyor insanı, fotoğrafını cektiğin bayan erkek herkes sadece gülümsüyor ve mutluluğu hemen seninle paylaşıyor.

Yarı finalde yine Taksim'de olacağım yada kücük bir ihtimal Bağdat Caddesinde.

Dipnot, şuan saat sabah 5'e geliyor ve yeni geldik eve. O kadar güzel bir gece ve eğlenceydi. Şimdi bir duş alıp yatmak rahatlatacaktır.

Görüşünceye dek esen kalın.